29.8.06
Ξεχάσαμε κάτι;
Λοιπόν:
- Την υγεία μας την έχουμε, κουτσα-στραβά, αλλά την έχουμε.
- Να πληρώσουμε το νοίκι και τη δόση για το αυτοκίνητο...έχουμε.
- Βενζίνη ...βάλαμε. Άλλωστε αυτό είναι και το σημαντικότερο σε ένα ταξίδι.
- Την Coca Cola μας ...την ήπιαμε. Εχθές μόνο που δεν ήπια, αλλά έλα μωρέ... μια μέρα ήταν μόνο, κανείς δε θα το πάρει χαμπάρι.
- Για την απελευθέρωση των ανθρώπων σε ένα σωρό σημεία της γης που παλιά δεν ξέραμε καν προς τα πού πέφτουν ...φροντίσαμε. Βέβαια, μαζί μ' αυτούς απελευθερώσαμε και την αγορά τους. Γιατί η πολυπόθητη ελευθερία κερδίζεται μόνο με την απελευθέρωση της αγοράς... το μάθαμε κι αυτό!
Κάτι ψιλά ξεχάσαμε μόνο:
- Τη χαρά. Τη θλίψη. Την αγάπη. Το μίσος.... ναι, και το μίσος το ξεχάσαμε.
- Το ότι είμαστε άνθρωποι ξεχάσαμε. Το ότι και οι άλλοι δίπλα μας, και οι άλλοι μακριά μας, ότι κι αυτοί άνθρωποι είναι ...κι αυτό το ξεχάσαμε.
Αλλά εντάξει, αυτά δεν είναι τίποτα. Αυτά να 'ναι μόνο. Θα σταματήσουμε κάπου και θα αγοράσουμε καινούργια. Δε θα γυρίσουμε τώρα πίσω, μόνο και μόνο γι' αυτά...
Την ισσοροπία μας, την ουσιά της ύπαρξής μας και τους εαυτούς μας.... τα χάσαμε. Κάπου στο δρόμο θα μας πέσανε. Αλλά απ' ότι φαίνεται, αυτά δε θα τα χρειαστούμε καν.
Ούφ! Και νόμιζα, ότι κάτι θα πήγαινε στραβά στο τέλος... ευτυχώς διαψεύτηκα.
Συνεχίζουμε λοιπόν!
Καλό ταξίδι . . .
Την ισσοροπία μας, την ουσιά της ύπαρξής μας και τους εαυτούς μας.... τα χάσαμε. Κάπου στο δρόμο θα μας πέσανε. Αλλά απ' ότι φαίνεται, αυτά δε θα τα χρειαστούμε καν.
Ούφ! Και νόμιζα, ότι κάτι θα πήγαινε στραβά στο τέλος... ευτυχώς διαψεύτηκα.
Συνεχίζουμε λοιπόν!
Καλό ταξίδι . . .
21.8.06
Η επόμενη γενιά
Κι εκεί που μόλις έχεις κάνει τις σκέψεις σου για γονείς, παιδιά, εφηβίες κι αναζητήσεις, τώρα που το γράψιμο σε βοήθησε να κατατάξεις τις σκέψεις σου, ξαφνικά αλλάζει ο ρόλος σου. Γίνεσαι πλέον παρατηρητής, ίσως και συνοδός, σε αυτήν την πορειά.
Είναι σα να παραδίνεις τη σκυτάλη. Σε αυτό το μέρος του παιχνιδιού έκανες ότι ήταν να κάνεις. Άσε τώρα τους άλλους, να ζήσουν αυτά που έζησες κι εσύ. Εσένα σε περιμένουν άλλα. Γιατί αυτό το παιχνίδι, μοιάζει να 'ναι ατελείωτο.
Μοιάζει, αλλά δεν είναι. Σου το θυμίζουν αυτό διάφορα γεγονότα. Κι όμως συνεχίζεις. Όχι γιατί βλέπεις το τέλος να κοντεύει, αλλά γιατί ελπίζεις να μην το φτάσεις ποτέ. Θέλεις να παίξεις σε όσο το δυνατόν περισσότερες παρτίδες πριν την οριστική λήξη του χρόνου.
Έγινα μπάρμπας σήμερα. Και είμαι πολύ εντάξει με τη σκέψη, ότι κατάφερα να ξεμπλέξω αυτό το κουβάρι σκέψεων, πριν την αφίξη του πρώτου εκπροσώπου της επόμενης γενιάς. Στο παρά τσακ πρόλαβα. Λίγο πιο αργά εγώ, λίγο πιο νωρίς αυτός...
Ναι λοιπόν, ανήκω πλέον στους "παλιούς". Μπορώ να συμβιβαστώ με αυτό, πιστεύω. Άλλες οι προκλήσεις, άλλα τα προβλήματα, ίσως και άλλος ο τρόπος σκέψεως και επίλυσης αυτών.
Κάποτε, όλοι, μόνο εσένα προσέχανε. Αργότερα αρχίσατε να προσέχετε ο ένας τον άλλον. Τώρα πια, όλοι μαζί θα προσέχετε το πιο ευάλωτο μέλος της ομάδας. Τον καινούργιο αυτό κρίκο της αλυσίδας, που συνδέει τη δική σου με μια άλλη. Μέχρι που κι αυτός με τη σειρά του, κάποια μέρα..... μια μέρα που εσύ ίσως να μην είσαι πια εδώ.
Κι εκεί που το μόνο που σκεφτόσουνα, ήσουν εσύ και το "εγώ" σου, έρχεται ο μικρός να σου ανατρέψει τις σκέψεις, κι ας μην είναι άμεσος απόγονός σου. Και ποιος είμαι εγώ; Αυτός μετράει τώρα, μόνο αυτός. Το "εγώ" πλέον, γίνεται "για αυτόν", "για αυτούς", για την επόμενη γενιά. Γιατί κι αυτή στο ίδιο ταμπλό θα παίξει, που παίξαμε κι εμείς.
Ίσως να μπορέσουμε να τους δείξουμε δυο-τρία κόλπα πριν μπουν στο παιχνίδι. Ίσως τα καταφέρουμε να κρύψουμε κάπου κανα-δύο θησαυρούς, για να τους βρουν και να βοηθηθούν. Μπα! Μάλλον όχι. Κι αυτοί τα μούτρα τους θα φάνε, σαν κι εμάς. Αυτός είναι ο ρόλος τους, έτσι θα μάθουν να υπάρχουν και όταν εμείς θά 'χουμε ήδη εγκαταλείψει το παιχνίδι. Και ο δικός μας ο ρόλος θα είναι να μην το βάζουμε κάτω, πάντα να είμαστε δίπλα τους και κάθε φορά που σκοντάφτουν να τους δίνουμε ένα στήριγμα για να σηκωθούνε.
Μπορεί άραγε να υπάρξει ένα διαχρονικό και υγιές "εγώ", χωρίς την επόμενη γενιά;
Είναι σα να παραδίνεις τη σκυτάλη. Σε αυτό το μέρος του παιχνιδιού έκανες ότι ήταν να κάνεις. Άσε τώρα τους άλλους, να ζήσουν αυτά που έζησες κι εσύ. Εσένα σε περιμένουν άλλα. Γιατί αυτό το παιχνίδι, μοιάζει να 'ναι ατελείωτο.
Μοιάζει, αλλά δεν είναι. Σου το θυμίζουν αυτό διάφορα γεγονότα. Κι όμως συνεχίζεις. Όχι γιατί βλέπεις το τέλος να κοντεύει, αλλά γιατί ελπίζεις να μην το φτάσεις ποτέ. Θέλεις να παίξεις σε όσο το δυνατόν περισσότερες παρτίδες πριν την οριστική λήξη του χρόνου.
Έγινα μπάρμπας σήμερα. Και είμαι πολύ εντάξει με τη σκέψη, ότι κατάφερα να ξεμπλέξω αυτό το κουβάρι σκέψεων, πριν την αφίξη του πρώτου εκπροσώπου της επόμενης γενιάς. Στο παρά τσακ πρόλαβα. Λίγο πιο αργά εγώ, λίγο πιο νωρίς αυτός...
Ναι λοιπόν, ανήκω πλέον στους "παλιούς". Μπορώ να συμβιβαστώ με αυτό, πιστεύω. Άλλες οι προκλήσεις, άλλα τα προβλήματα, ίσως και άλλος ο τρόπος σκέψεως και επίλυσης αυτών.
Κάποτε, όλοι, μόνο εσένα προσέχανε. Αργότερα αρχίσατε να προσέχετε ο ένας τον άλλον. Τώρα πια, όλοι μαζί θα προσέχετε το πιο ευάλωτο μέλος της ομάδας. Τον καινούργιο αυτό κρίκο της αλυσίδας, που συνδέει τη δική σου με μια άλλη. Μέχρι που κι αυτός με τη σειρά του, κάποια μέρα..... μια μέρα που εσύ ίσως να μην είσαι πια εδώ.
Κι εκεί που το μόνο που σκεφτόσουνα, ήσουν εσύ και το "εγώ" σου, έρχεται ο μικρός να σου ανατρέψει τις σκέψεις, κι ας μην είναι άμεσος απόγονός σου. Και ποιος είμαι εγώ; Αυτός μετράει τώρα, μόνο αυτός. Το "εγώ" πλέον, γίνεται "για αυτόν", "για αυτούς", για την επόμενη γενιά. Γιατί κι αυτή στο ίδιο ταμπλό θα παίξει, που παίξαμε κι εμείς.
Ίσως να μπορέσουμε να τους δείξουμε δυο-τρία κόλπα πριν μπουν στο παιχνίδι. Ίσως τα καταφέρουμε να κρύψουμε κάπου κανα-δύο θησαυρούς, για να τους βρουν και να βοηθηθούν. Μπα! Μάλλον όχι. Κι αυτοί τα μούτρα τους θα φάνε, σαν κι εμάς. Αυτός είναι ο ρόλος τους, έτσι θα μάθουν να υπάρχουν και όταν εμείς θά 'χουμε ήδη εγκαταλείψει το παιχνίδι. Και ο δικός μας ο ρόλος θα είναι να μην το βάζουμε κάτω, πάντα να είμαστε δίπλα τους και κάθε φορά που σκοντάφτουν να τους δίνουμε ένα στήριγμα για να σηκωθούνε.
Μπορεί άραγε να υπάρξει ένα διαχρονικό και υγιές "εγώ", χωρίς την επόμενη γενιά;
13.8.06
Γονείς
Περίεργη η σχέση ενός ανθρώπου με το γονιό του. Περνάει από χίλια κύματα. Όσο αλλάζεις εσύ, τόσο αλλάζει και η σχέση σου μαζί τους. Αλλιώς τους βλεπείς στην παιδική ηλικία, διαφορετικά στην εφηβική, στη μεταεφηβική, στην τριαντα-παρα-κάτι.
Στην αρχή είναι το παν για σένα. Ούτε ο Θεός ο ίδιος δεν τους ξεπερνά. Νομίζεις ότι ξέρουν τα πάντα, ότι θα είχαν τη λύση σε κάθε σου ερώτηση, σε κάθε πρόβλημά σου. Άλλωστε και πώς να ήταν διαφορετικά; Είσαι ένα άτομο έτοιμο για διάπλαση. Και την αναλαμβάνουν αυτοί. Σου δείχνουν τον κόσμο, σου μεταδίδουν τις γνώσεις τους, τα συναισθήματά τους, την κοσμοθεωρία τους, σε κάνουν άνθρωπο.
Αργότερα αρχίζεις να τους αμφισβητείς, όπως αμφισβητείς τα πάντα γύρω σου. Άλλωστε μέχρι πρότεινως, "τα πάντα" ήταν αυτοί. Δε θα μπορούσες να αναθεωρήσεις τη γνώμη σου για οτιδήποτε, αν δεν αναθεωρούσες πρώτα αυτούς. Και καλά κάνεις και τους αμφισβητείς, καί αυτούς καί τα πάντα. Σημαντικό το στάδιο αυτό για την ικανότητα της αναλυτικής κρίσης, της αξιολόγησης, της (αυτο)εκτίμησης.
Κι ας πονάει...
Μετά έρχεται η ντροπή. Πώς μπόρεσες και φέρθηκες έτσι στους ανθρώπους αυτούς που σε μαγάλωσαν, που σε αγαπάνε και χωρίς εσένα δεν μπορούνε; Και πάλι όμως, όσο νά 'ναι, τους αμφισβητείς λιγάκι. Περισσότερο απ' ό,τι θά 'πρεπε και λιγότερο απ' όσο είναι καλό. Δεν υπάρχει λογική, απλά νιώθεις ότι πρέπει να τους ανταποδώσεις κάτι, να τους αποζημιώσεις για την εφηβία σου. Περισσότερο "πρέπει" να το κάνεις, παρά το "αισθάνεσαι". Και αυτό σε μπερδεύει ακόμη περισσότερο.
Καταλήγεις όμως. Συνειδητοποιείς ότι δε φταις εσύ για την εφηβεία σου και κατανοείς και τη μεταεφηβική περίοδο, γιατί αυτή είναι η ροή των πραγμάτων. Αυτή είναι η ζωή. Συμπεραίνεις, ότι ποτέ δεν έπαψες να τους αγαπάς, ότι η αξία τους είναι διαχρονική. Καταλαβαίνεις πια, ότι είναι το ίδιο πολύτιμοι για σένα, όπως ήτανε και τότε, όταν ήσουν έξι χρονών, κι ας μην εξαρτάσαι πλέον από αυτόυς. Πάντα θα εξαρτάσαι. Έχει αλλάξει όμως η αγάπη σου γι' αυτούς και έχει αλλάξει η αξία τους για σένα. Ζυγιάζεις πλέον πιο καλά την αγάπη σου, και -ακόμη και τώρα που και οι δικές σου οι γνώσεις δεν είναι πια αμελητέες- τα πιστεύω τους, η εμπειρία τους, η συμβολή και η συμβουλή τους είναι καθοριστικές.
Και στην ουσία κινήσε σε κυκλό. Χρειάστηκες όλα αυτά τα χρονιά, για να καταλήξεις εκεί που ήσουν στην αρχή. Κατανοείς όμως ότι καθώς διένυες αυτόν τον κύκλο, απομυθοποιώντας τους γονείς σου και στη συνέχεια εκτιμώντας τους πραγματικά, ενσωματώθηκες στην κοινώνια, γνώρισες και άλλα είδη αγάπης, μπορείς πια και "πετάς" μόνος. Θα γινόταν άραγε όλα αυτά αν οι γονείς σου παρέμεναν παντοδύναμοι, αν ένιωθες πάντα την ίδια αγάπη γι 'αυτούς, αν βρισκόσουν πάντα στη σίγουρη και στοργική αγκαλιά της μητέρας;
Και ενώ όλα αυτά τα χρόνια που περάσανε, σου φαινότανε σα να μην τους αγγίζει ο χρόνος, σα να μη γεράσανε ούτε κατά μία μέρα, ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι κι αυτοί από χώμα είναι φτιαγμένοι και ότι δέν τους ξέχασε ο χρόνος. Οι γκρίζες τρίχες έχουν πολύ καιρό που βγήκαν, το πρόσωπό τους έχει συρρικνώσει προ πολλού, έχουν πάψει πια να τρίζουν οι τοίχοι όταν μπαίνουν σ' ένα χώρο - το περπάτημά τους έχει αλλάξει πολύ. Ξυπνάς μια μέρα και θυμάσαι αστραπιαία το τελευταίο όνειρο. Είναι οι γονείς σου, όπως ήταν δεκαπέντε χρόνια πριν. Και βλέπεις τη διαφορά κατάματα. Όλα αυτά τα ίχνη του χρόνου που δεν έβλεπες πριν, τα βλέπεις τώρα με τη μία. Και ξαφνικά δεν είσαι πια σίγουρος. Η απώλειά τους... θα σε πονούσε περισσότερο όταν ήσουν παιδί... ή τώρα;
Τόσο μικρή η ζωή του ανθρώπου, και τόσες πολλές και μακριές οι φάσεις που περνάει.
Στην αρχή είναι το παν για σένα. Ούτε ο Θεός ο ίδιος δεν τους ξεπερνά. Νομίζεις ότι ξέρουν τα πάντα, ότι θα είχαν τη λύση σε κάθε σου ερώτηση, σε κάθε πρόβλημά σου. Άλλωστε και πώς να ήταν διαφορετικά; Είσαι ένα άτομο έτοιμο για διάπλαση. Και την αναλαμβάνουν αυτοί. Σου δείχνουν τον κόσμο, σου μεταδίδουν τις γνώσεις τους, τα συναισθήματά τους, την κοσμοθεωρία τους, σε κάνουν άνθρωπο.
Αργότερα αρχίζεις να τους αμφισβητείς, όπως αμφισβητείς τα πάντα γύρω σου. Άλλωστε μέχρι πρότεινως, "τα πάντα" ήταν αυτοί. Δε θα μπορούσες να αναθεωρήσεις τη γνώμη σου για οτιδήποτε, αν δεν αναθεωρούσες πρώτα αυτούς. Και καλά κάνεις και τους αμφισβητείς, καί αυτούς καί τα πάντα. Σημαντικό το στάδιο αυτό για την ικανότητα της αναλυτικής κρίσης, της αξιολόγησης, της (αυτο)εκτίμησης.
Κι ας πονάει...
Μετά έρχεται η ντροπή. Πώς μπόρεσες και φέρθηκες έτσι στους ανθρώπους αυτούς που σε μαγάλωσαν, που σε αγαπάνε και χωρίς εσένα δεν μπορούνε; Και πάλι όμως, όσο νά 'ναι, τους αμφισβητείς λιγάκι. Περισσότερο απ' ό,τι θά 'πρεπε και λιγότερο απ' όσο είναι καλό. Δεν υπάρχει λογική, απλά νιώθεις ότι πρέπει να τους ανταποδώσεις κάτι, να τους αποζημιώσεις για την εφηβία σου. Περισσότερο "πρέπει" να το κάνεις, παρά το "αισθάνεσαι". Και αυτό σε μπερδεύει ακόμη περισσότερο.
Καταλήγεις όμως. Συνειδητοποιείς ότι δε φταις εσύ για την εφηβεία σου και κατανοείς και τη μεταεφηβική περίοδο, γιατί αυτή είναι η ροή των πραγμάτων. Αυτή είναι η ζωή. Συμπεραίνεις, ότι ποτέ δεν έπαψες να τους αγαπάς, ότι η αξία τους είναι διαχρονική. Καταλαβαίνεις πια, ότι είναι το ίδιο πολύτιμοι για σένα, όπως ήτανε και τότε, όταν ήσουν έξι χρονών, κι ας μην εξαρτάσαι πλέον από αυτόυς. Πάντα θα εξαρτάσαι. Έχει αλλάξει όμως η αγάπη σου γι' αυτούς και έχει αλλάξει η αξία τους για σένα. Ζυγιάζεις πλέον πιο καλά την αγάπη σου, και -ακόμη και τώρα που και οι δικές σου οι γνώσεις δεν είναι πια αμελητέες- τα πιστεύω τους, η εμπειρία τους, η συμβολή και η συμβουλή τους είναι καθοριστικές.
Και στην ουσία κινήσε σε κυκλό. Χρειάστηκες όλα αυτά τα χρονιά, για να καταλήξεις εκεί που ήσουν στην αρχή. Κατανοείς όμως ότι καθώς διένυες αυτόν τον κύκλο, απομυθοποιώντας τους γονείς σου και στη συνέχεια εκτιμώντας τους πραγματικά, ενσωματώθηκες στην κοινώνια, γνώρισες και άλλα είδη αγάπης, μπορείς πια και "πετάς" μόνος. Θα γινόταν άραγε όλα αυτά αν οι γονείς σου παρέμεναν παντοδύναμοι, αν ένιωθες πάντα την ίδια αγάπη γι 'αυτούς, αν βρισκόσουν πάντα στη σίγουρη και στοργική αγκαλιά της μητέρας;
Και ενώ όλα αυτά τα χρόνια που περάσανε, σου φαινότανε σα να μην τους αγγίζει ο χρόνος, σα να μη γεράσανε ούτε κατά μία μέρα, ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι κι αυτοί από χώμα είναι φτιαγμένοι και ότι δέν τους ξέχασε ο χρόνος. Οι γκρίζες τρίχες έχουν πολύ καιρό που βγήκαν, το πρόσωπό τους έχει συρρικνώσει προ πολλού, έχουν πάψει πια να τρίζουν οι τοίχοι όταν μπαίνουν σ' ένα χώρο - το περπάτημά τους έχει αλλάξει πολύ. Ξυπνάς μια μέρα και θυμάσαι αστραπιαία το τελευταίο όνειρο. Είναι οι γονείς σου, όπως ήταν δεκαπέντε χρόνια πριν. Και βλέπεις τη διαφορά κατάματα. Όλα αυτά τα ίχνη του χρόνου που δεν έβλεπες πριν, τα βλέπεις τώρα με τη μία. Και ξαφνικά δεν είσαι πια σίγουρος. Η απώλειά τους... θα σε πονούσε περισσότερο όταν ήσουν παιδί... ή τώρα;
Τόσο μικρή η ζωή του ανθρώπου, και τόσες πολλές και μακριές οι φάσεις που περνάει.
6.8.06
Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι
Ο βήχας και τα λεφτά δεν κρύβονται, έλεγε η γιαγιά μου. Βάλε και την ηλιθιότητα μέσα σε αυτά που δεν κρύβονται και είσαι εντάξει. Βέβαια δε μιλάμε για την έλλειψη κάποιων στοιχιωδών γνώσεων, αλλά για την παντελή αδυναμία σύλληψης αυτών.
Δύο κατηγορίες έχω εντοπίσει μέχρι στιγμής:
Αυτούς που σε κοιτάνε με ορθάνοιχτα τα μάτια, με αυτό το σπυνθηροβόλο βλέμμα της αγελάδας, που δεν είναι εις γνώσην της κατάστασής τους, δεν τους ενδιάφερει καν, και δεν ξέρουν ότι υπάρχουν και άλλες καταστάσεις. Αυτοί είναι οι πραγματικά ευτυχισμένοι.
Υπάρχουν βέβαια και οι άλλοι, οι οποίοι μέσα στην άγνοιά τους κάτι ψιλιάζονται, αλλά δεν είναι και σίγουροι, και δε θέλουν να το πάρουν απόφαση. Και αυτοί είναι μάλιστα και οι χειρότεροι. Μπορεί να αργήσεις λίγο να τους καταλάβεις, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση, αργά ή γρήγορα θα φανερωθούν. Μάλιστα κάποια υποδείγματα αυτής της κατηγορίας, με σωστή χρήση της κουτοπονηριάς τους, ίσως να καταφέρνουν να περνούν απαρατήρητα για αρκετό καιρό.
Αυτοί οι άνθρωποι θα είχαν την ικανότητα να είναι ευτυχισμένοι με πολύ λίγα. Το χαλάνε όμως άδικα. Αυτή η υπόνοια που έχουν για το φτωχό τους πνεύμα, τους απομακρύνει τελείως από την πραγματική ευτυχία.
Τους πρώτους είναι να τους ζηλεύεις. Τους δεύτερους να τους λυπάσαι, ενίοτε να τους απεχθάνεσαι κιόλας.
Δύο κατηγορίες έχω εντοπίσει μέχρι στιγμής:
Αυτούς που σε κοιτάνε με ορθάνοιχτα τα μάτια, με αυτό το σπυνθηροβόλο βλέμμα της αγελάδας, που δεν είναι εις γνώσην της κατάστασής τους, δεν τους ενδιάφερει καν, και δεν ξέρουν ότι υπάρχουν και άλλες καταστάσεις. Αυτοί είναι οι πραγματικά ευτυχισμένοι.
Υπάρχουν βέβαια και οι άλλοι, οι οποίοι μέσα στην άγνοιά τους κάτι ψιλιάζονται, αλλά δεν είναι και σίγουροι, και δε θέλουν να το πάρουν απόφαση. Και αυτοί είναι μάλιστα και οι χειρότεροι. Μπορεί να αργήσεις λίγο να τους καταλάβεις, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση, αργά ή γρήγορα θα φανερωθούν. Μάλιστα κάποια υποδείγματα αυτής της κατηγορίας, με σωστή χρήση της κουτοπονηριάς τους, ίσως να καταφέρνουν να περνούν απαρατήρητα για αρκετό καιρό.
Αυτοί οι άνθρωποι θα είχαν την ικανότητα να είναι ευτυχισμένοι με πολύ λίγα. Το χαλάνε όμως άδικα. Αυτή η υπόνοια που έχουν για το φτωχό τους πνεύμα, τους απομακρύνει τελείως από την πραγματική ευτυχία.
Τους πρώτους είναι να τους ζηλεύεις. Τους δεύτερους να τους λυπάσαι, ενίοτε να τους απεχθάνεσαι κιόλας.
3.8.06
21 στα 22
Πρόσφατα βρέθηκα τυχαία σε μια παρέα στα 21-22. Τη νοσταλγώ αυτή την ηλικία. Μέχρι που βρέθηκα στην εν λόγω παρέα.
Σα να μην πέφτουν βόμβες στο Λίβανο, σα να μην πάνε όλα τα συστήματα -το ένα μετά το άλλο- κατά διαόλου, σα να μην υπάρχουν οι οποιεσδήποτε ανησυχίες, προσδοκίες, όνειρα. Το μόνο αντικείμενο συζητήσεων: η σαρκική ικανοποίηση, το σεξ. Και "έτσι την πήρα", και "...της ψιθύρισα στο αυτί, ενώ την έπαιρνα από πίσω" και "εκεί έχει φθηνό γαμήσι". Το δε χιούμορ, περιοριζόταν σε εξίσου ανούσιες ατάκες: "πού να το βάλω αυτό;", "μη, με πονάς"...
Κι εμείς είμασταν σε αυτήν την ηλικία, κι εμείς είχαμε του κόσμου τις ορμόνες μέσα μας, αλλά δεν κάναμε έτσι (σίγουρα; δεν κάναμε;).
Απ ότι φαίνεται, σε άλλη ηλικία ανακαλύπτεις το σεξ, σε άλλη μιλάς γι αυτό, σε άλλη το κατανοείς και σε πάλι άλλη ξέρεις γιατί το κάνεις.
Ηλικιακά δεν είμαι και πολύ μακριά από αυτά τα άτομα. Άντε να ναι 5-6 χρονιά. Κι όμως ένιωθα σα να επισκέπτομαι έναν άλλον πλανητή. Κι εκεί κατάλαβα για άλλη μια φορά, πόσο μου αρεσεί ο δικός μου (τις έχω που και που αυτές τις αναλαμπές).
Σήμερα ο χρόνος έπαψε να μοιάζει με αντίπαλο, έγινε σύμμαχος.
Σα να μην πέφτουν βόμβες στο Λίβανο, σα να μην πάνε όλα τα συστήματα -το ένα μετά το άλλο- κατά διαόλου, σα να μην υπάρχουν οι οποιεσδήποτε ανησυχίες, προσδοκίες, όνειρα. Το μόνο αντικείμενο συζητήσεων: η σαρκική ικανοποίηση, το σεξ. Και "έτσι την πήρα", και "...της ψιθύρισα στο αυτί, ενώ την έπαιρνα από πίσω" και "εκεί έχει φθηνό γαμήσι". Το δε χιούμορ, περιοριζόταν σε εξίσου ανούσιες ατάκες: "πού να το βάλω αυτό;", "μη, με πονάς"...
Κι εμείς είμασταν σε αυτήν την ηλικία, κι εμείς είχαμε του κόσμου τις ορμόνες μέσα μας, αλλά δεν κάναμε έτσι (σίγουρα; δεν κάναμε;).
Απ ότι φαίνεται, σε άλλη ηλικία ανακαλύπτεις το σεξ, σε άλλη μιλάς γι αυτό, σε άλλη το κατανοείς και σε πάλι άλλη ξέρεις γιατί το κάνεις.
Ηλικιακά δεν είμαι και πολύ μακριά από αυτά τα άτομα. Άντε να ναι 5-6 χρονιά. Κι όμως ένιωθα σα να επισκέπτομαι έναν άλλον πλανητή. Κι εκεί κατάλαβα για άλλη μια φορά, πόσο μου αρεσεί ο δικός μου (τις έχω που και που αυτές τις αναλαμπές).
Σήμερα ο χρόνος έπαψε να μοιάζει με αντίπαλο, έγινε σύμμαχος.
