29.9.06
me, myself and i
Πόση επιβεβαίωση χρειάζεται ένας άνθρωπος, πόση επιβράβευση, πόση αναγνώριση, από ποιους και πότε;
Όλοι τη θέλουμε, κανέναν δε χαλάει. Είναι όμως άτομα που ψωφάνε για αναγνώριση! Ίσως γιατί όταν την είχανε αναγκή δεν τους την έδωσε κανείς, ή τουλάχιστον όχι αρκετή.
Είναι επικίνδυνα τα ταξίδια στις αναμνήσεις του παρελθόντος. Άλλα θες να θυμηθείς, άλλα θυμάσαι και τελίκα ίσως νά ταν και τελείως διαφορετικά τα πράγματα. Πρόσφατα όμως τόλμησα και έκανα ένα. Άφορμη ήταν κάποια συζήτηση που είχα με φίλους και τα ερεθίσματα που δέχτηκα από αυτήν. Είμαι το τελευταίο από τρία παιδιά, με διαφορά 5-6 χρόνια από το δεύτερο. Χώρις να το είχα εντοπίσει ποτέ ως πρόβλημα, ως γεγονός, ως οτιδήποτε, συνειδητοποίησα ότι ως μικρός ποτέ δε δέχτηκα και πολλες-πολλές επιβεβραβεύσεις από τους δικούς μου. Ο λόγος είναι απλός: Ό,τι κι αν έκανα, πάντα υπήρχε κάποιος πριν από μένα που να το είχε καταφέρει τουλάχιστον εξ ίσου καλά.
-Έβγαλες γενικό λυκείου 18; Ε, και τι έγινε; Τ' άδερφια σου βγάζανε 19 και πάνω...
-Πέρασες με την πρώτη στις πανελλήνιες; Ε, δεν είσαι δα κι ο πρώτος.
-Πήρες δίπλωμα οδήγησης με την πρώτη στα 20; Τ' αδέρφια σου το είχαν από τα 18 τους.
-Πόσα μαθήματα πέρασες αυτήν την εξεταστική; Πέντε-πέντε τα περνούσε η αδερφή σου!
Και η λίστα αυτή μπορεί να συνεχιστεί άνετα, ιδιαίτερα αν πάμε ακόμη πιο πίσω. Δεν ήμουν ο πρώτος από τους τρεις που μίλησε στη μικρότερη ηλικία, δεν περπάτησα πρώτος και δεν ήμουν ο πρώτος που έκανε ποδήλατο χωρίς τις βοηθητικές ροδίτσες. Γενίκα, όσο σκέφτομαι προς τα πίσω, έχω την εντύπωση, ότι υπήρξε η απάιτηση πολλά πράγματα να μπορώ να τα κάνω από πολλή μικρή ηλικία, χωρίς να μου τά 'χει δείξει κανείς. Μικρά πράγματα, της καθημερινότητας. Τα είχαν δείξει οι κύριοι στο πρώτο το παιδί, τα δείξαν και στο δεύτερο... έ, όλη την ώρα αυτή τη δουλειά θα κάνουμε; Επιπλέον όμως θυμώνανε κι από πάνω, αν κάτι δεν έκανες καλά, αν κάτι δεν ήξερες.
Δεν κρατώ καμία κακία στους δικούς μου, ούτε στους γονείς, ούτε στ' αδέρφια. Αυτά τα πράγματα προκύπτουν από τις καταστάσεις και δεν είναι εσκεμμένα. Με έκανε όμως αυτό τα ταξιδάκι μου, να καταλάβω γιατί ψωφάω τόσο πολύ για αναγνώριση. Έπισης με έκανε να συνειδητοποιήσω και το άλλο. Την αναγνώριση την έψαχνα όχι σε αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι μου την είχαν στερήσει, αλλά σε άλλους. Ήθελα όμως να το μαθαίνουν και οι δικοί μου, και ένοιωθα και περίφανος όταν τύχαινε. "Κοιτάξτε, μπορεί εσείς να μη μου τη δώσατε, όμως εγώ τη βρήκα αλλού". Στο τέλος βέβαια κατάλαβα, ότι οι επιβεβαιώσεις, επιβραβεύσεις και αναγνωρίσεις από οποιονδήποτε άνθρωπο είναι παροδικές, όπως και οι ίδιες οι ανθρώπινες σχέσεις.
Εσύ ο ίδιος πρέπει να επιβραβεύσεις τον εαυτό σου. Την αναγνώριση θα την πάρεις από μέσα σου και από πουθενά αλλού. Αν τά χεις καλά με τον εαυτό σου, δε χρειάζεσαι την επιβεβαίωση κανενός. Δεν πρέπει να αρέσεις πάντα σε όλους και δεν είναι ανάγκη να τη βρίσκουν πάντα όλοι με το χιούμορ σου. Μάλιστα, ίσως να τα βρήκα τόσο καλά με τον εαυτό μου, ακριβώς επειδή έπρεπε να τα περάσω αυτά. Και δε θα ήμουν καν αυτός που είμαι σήμερα, αν δεν τα είχα περάσει. Και τώρα, που δε μ' ενδιαφέρει η απόψη του καθενός... τώρα, που σκοτίστηκα για το ποιος θα γελάσει με τ' αστεία μου... τώρα είναι που είμαι περισσότερο αγαπητός από ποτέ. Και εγώ και το χιούμορ μου. Και μου είναι παντελώς αδιάφορο.
Τελικά πολύ μ' αρέσω.
Όλοι τη θέλουμε, κανέναν δε χαλάει. Είναι όμως άτομα που ψωφάνε για αναγνώριση! Ίσως γιατί όταν την είχανε αναγκή δεν τους την έδωσε κανείς, ή τουλάχιστον όχι αρκετή.
Είναι επικίνδυνα τα ταξίδια στις αναμνήσεις του παρελθόντος. Άλλα θες να θυμηθείς, άλλα θυμάσαι και τελίκα ίσως νά ταν και τελείως διαφορετικά τα πράγματα. Πρόσφατα όμως τόλμησα και έκανα ένα. Άφορμη ήταν κάποια συζήτηση που είχα με φίλους και τα ερεθίσματα που δέχτηκα από αυτήν. Είμαι το τελευταίο από τρία παιδιά, με διαφορά 5-6 χρόνια από το δεύτερο. Χώρις να το είχα εντοπίσει ποτέ ως πρόβλημα, ως γεγονός, ως οτιδήποτε, συνειδητοποίησα ότι ως μικρός ποτέ δε δέχτηκα και πολλες-πολλές επιβεβραβεύσεις από τους δικούς μου. Ο λόγος είναι απλός: Ό,τι κι αν έκανα, πάντα υπήρχε κάποιος πριν από μένα που να το είχε καταφέρει τουλάχιστον εξ ίσου καλά.
-Έβγαλες γενικό λυκείου 18; Ε, και τι έγινε; Τ' άδερφια σου βγάζανε 19 και πάνω...
-Πέρασες με την πρώτη στις πανελλήνιες; Ε, δεν είσαι δα κι ο πρώτος.
-Πήρες δίπλωμα οδήγησης με την πρώτη στα 20; Τ' αδέρφια σου το είχαν από τα 18 τους.
-Πόσα μαθήματα πέρασες αυτήν την εξεταστική; Πέντε-πέντε τα περνούσε η αδερφή σου!
Και η λίστα αυτή μπορεί να συνεχιστεί άνετα, ιδιαίτερα αν πάμε ακόμη πιο πίσω. Δεν ήμουν ο πρώτος από τους τρεις που μίλησε στη μικρότερη ηλικία, δεν περπάτησα πρώτος και δεν ήμουν ο πρώτος που έκανε ποδήλατο χωρίς τις βοηθητικές ροδίτσες. Γενίκα, όσο σκέφτομαι προς τα πίσω, έχω την εντύπωση, ότι υπήρξε η απάιτηση πολλά πράγματα να μπορώ να τα κάνω από πολλή μικρή ηλικία, χωρίς να μου τά 'χει δείξει κανείς. Μικρά πράγματα, της καθημερινότητας. Τα είχαν δείξει οι κύριοι στο πρώτο το παιδί, τα δείξαν και στο δεύτερο... έ, όλη την ώρα αυτή τη δουλειά θα κάνουμε; Επιπλέον όμως θυμώνανε κι από πάνω, αν κάτι δεν έκανες καλά, αν κάτι δεν ήξερες.
Δεν κρατώ καμία κακία στους δικούς μου, ούτε στους γονείς, ούτε στ' αδέρφια. Αυτά τα πράγματα προκύπτουν από τις καταστάσεις και δεν είναι εσκεμμένα. Με έκανε όμως αυτό τα ταξιδάκι μου, να καταλάβω γιατί ψωφάω τόσο πολύ για αναγνώριση. Έπισης με έκανε να συνειδητοποιήσω και το άλλο. Την αναγνώριση την έψαχνα όχι σε αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι μου την είχαν στερήσει, αλλά σε άλλους. Ήθελα όμως να το μαθαίνουν και οι δικοί μου, και ένοιωθα και περίφανος όταν τύχαινε. "Κοιτάξτε, μπορεί εσείς να μη μου τη δώσατε, όμως εγώ τη βρήκα αλλού". Στο τέλος βέβαια κατάλαβα, ότι οι επιβεβαιώσεις, επιβραβεύσεις και αναγνωρίσεις από οποιονδήποτε άνθρωπο είναι παροδικές, όπως και οι ίδιες οι ανθρώπινες σχέσεις.
Εσύ ο ίδιος πρέπει να επιβραβεύσεις τον εαυτό σου. Την αναγνώριση θα την πάρεις από μέσα σου και από πουθενά αλλού. Αν τά χεις καλά με τον εαυτό σου, δε χρειάζεσαι την επιβεβαίωση κανενός. Δεν πρέπει να αρέσεις πάντα σε όλους και δεν είναι ανάγκη να τη βρίσκουν πάντα όλοι με το χιούμορ σου. Μάλιστα, ίσως να τα βρήκα τόσο καλά με τον εαυτό μου, ακριβώς επειδή έπρεπε να τα περάσω αυτά. Και δε θα ήμουν καν αυτός που είμαι σήμερα, αν δεν τα είχα περάσει. Και τώρα, που δε μ' ενδιαφέρει η απόψη του καθενός... τώρα, που σκοτίστηκα για το ποιος θα γελάσει με τ' αστεία μου... τώρα είναι που είμαι περισσότερο αγαπητός από ποτέ. Και εγώ και το χιούμορ μου. Και μου είναι παντελώς αδιάφορο.
Τελικά πολύ μ' αρέσω.
