21.8.06
Η επόμενη γενιά
Κι εκεί που μόλις έχεις κάνει τις σκέψεις σου για γονείς, παιδιά, εφηβίες κι αναζητήσεις, τώρα που το γράψιμο σε βοήθησε να κατατάξεις τις σκέψεις σου, ξαφνικά αλλάζει ο ρόλος σου. Γίνεσαι πλέον παρατηρητής, ίσως και συνοδός, σε αυτήν την πορειά.
Είναι σα να παραδίνεις τη σκυτάλη. Σε αυτό το μέρος του παιχνιδιού έκανες ότι ήταν να κάνεις. Άσε τώρα τους άλλους, να ζήσουν αυτά που έζησες κι εσύ. Εσένα σε περιμένουν άλλα. Γιατί αυτό το παιχνίδι, μοιάζει να 'ναι ατελείωτο.
Μοιάζει, αλλά δεν είναι. Σου το θυμίζουν αυτό διάφορα γεγονότα. Κι όμως συνεχίζεις. Όχι γιατί βλέπεις το τέλος να κοντεύει, αλλά γιατί ελπίζεις να μην το φτάσεις ποτέ. Θέλεις να παίξεις σε όσο το δυνατόν περισσότερες παρτίδες πριν την οριστική λήξη του χρόνου.
Έγινα μπάρμπας σήμερα. Και είμαι πολύ εντάξει με τη σκέψη, ότι κατάφερα να ξεμπλέξω αυτό το κουβάρι σκέψεων, πριν την αφίξη του πρώτου εκπροσώπου της επόμενης γενιάς. Στο παρά τσακ πρόλαβα. Λίγο πιο αργά εγώ, λίγο πιο νωρίς αυτός...
Ναι λοιπόν, ανήκω πλέον στους "παλιούς". Μπορώ να συμβιβαστώ με αυτό, πιστεύω. Άλλες οι προκλήσεις, άλλα τα προβλήματα, ίσως και άλλος ο τρόπος σκέψεως και επίλυσης αυτών.
Κάποτε, όλοι, μόνο εσένα προσέχανε. Αργότερα αρχίσατε να προσέχετε ο ένας τον άλλον. Τώρα πια, όλοι μαζί θα προσέχετε το πιο ευάλωτο μέλος της ομάδας. Τον καινούργιο αυτό κρίκο της αλυσίδας, που συνδέει τη δική σου με μια άλλη. Μέχρι που κι αυτός με τη σειρά του, κάποια μέρα..... μια μέρα που εσύ ίσως να μην είσαι πια εδώ.
Κι εκεί που το μόνο που σκεφτόσουνα, ήσουν εσύ και το "εγώ" σου, έρχεται ο μικρός να σου ανατρέψει τις σκέψεις, κι ας μην είναι άμεσος απόγονός σου. Και ποιος είμαι εγώ; Αυτός μετράει τώρα, μόνο αυτός. Το "εγώ" πλέον, γίνεται "για αυτόν", "για αυτούς", για την επόμενη γενιά. Γιατί κι αυτή στο ίδιο ταμπλό θα παίξει, που παίξαμε κι εμείς.
Ίσως να μπορέσουμε να τους δείξουμε δυο-τρία κόλπα πριν μπουν στο παιχνίδι. Ίσως τα καταφέρουμε να κρύψουμε κάπου κανα-δύο θησαυρούς, για να τους βρουν και να βοηθηθούν. Μπα! Μάλλον όχι. Κι αυτοί τα μούτρα τους θα φάνε, σαν κι εμάς. Αυτός είναι ο ρόλος τους, έτσι θα μάθουν να υπάρχουν και όταν εμείς θά 'χουμε ήδη εγκαταλείψει το παιχνίδι. Και ο δικός μας ο ρόλος θα είναι να μην το βάζουμε κάτω, πάντα να είμαστε δίπλα τους και κάθε φορά που σκοντάφτουν να τους δίνουμε ένα στήριγμα για να σηκωθούνε.
Μπορεί άραγε να υπάρξει ένα διαχρονικό και υγιές "εγώ", χωρίς την επόμενη γενιά;
Είναι σα να παραδίνεις τη σκυτάλη. Σε αυτό το μέρος του παιχνιδιού έκανες ότι ήταν να κάνεις. Άσε τώρα τους άλλους, να ζήσουν αυτά που έζησες κι εσύ. Εσένα σε περιμένουν άλλα. Γιατί αυτό το παιχνίδι, μοιάζει να 'ναι ατελείωτο.
Μοιάζει, αλλά δεν είναι. Σου το θυμίζουν αυτό διάφορα γεγονότα. Κι όμως συνεχίζεις. Όχι γιατί βλέπεις το τέλος να κοντεύει, αλλά γιατί ελπίζεις να μην το φτάσεις ποτέ. Θέλεις να παίξεις σε όσο το δυνατόν περισσότερες παρτίδες πριν την οριστική λήξη του χρόνου.
Έγινα μπάρμπας σήμερα. Και είμαι πολύ εντάξει με τη σκέψη, ότι κατάφερα να ξεμπλέξω αυτό το κουβάρι σκέψεων, πριν την αφίξη του πρώτου εκπροσώπου της επόμενης γενιάς. Στο παρά τσακ πρόλαβα. Λίγο πιο αργά εγώ, λίγο πιο νωρίς αυτός...
Ναι λοιπόν, ανήκω πλέον στους "παλιούς". Μπορώ να συμβιβαστώ με αυτό, πιστεύω. Άλλες οι προκλήσεις, άλλα τα προβλήματα, ίσως και άλλος ο τρόπος σκέψεως και επίλυσης αυτών.
Κάποτε, όλοι, μόνο εσένα προσέχανε. Αργότερα αρχίσατε να προσέχετε ο ένας τον άλλον. Τώρα πια, όλοι μαζί θα προσέχετε το πιο ευάλωτο μέλος της ομάδας. Τον καινούργιο αυτό κρίκο της αλυσίδας, που συνδέει τη δική σου με μια άλλη. Μέχρι που κι αυτός με τη σειρά του, κάποια μέρα..... μια μέρα που εσύ ίσως να μην είσαι πια εδώ.
Κι εκεί που το μόνο που σκεφτόσουνα, ήσουν εσύ και το "εγώ" σου, έρχεται ο μικρός να σου ανατρέψει τις σκέψεις, κι ας μην είναι άμεσος απόγονός σου. Και ποιος είμαι εγώ; Αυτός μετράει τώρα, μόνο αυτός. Το "εγώ" πλέον, γίνεται "για αυτόν", "για αυτούς", για την επόμενη γενιά. Γιατί κι αυτή στο ίδιο ταμπλό θα παίξει, που παίξαμε κι εμείς.
Ίσως να μπορέσουμε να τους δείξουμε δυο-τρία κόλπα πριν μπουν στο παιχνίδι. Ίσως τα καταφέρουμε να κρύψουμε κάπου κανα-δύο θησαυρούς, για να τους βρουν και να βοηθηθούν. Μπα! Μάλλον όχι. Κι αυτοί τα μούτρα τους θα φάνε, σαν κι εμάς. Αυτός είναι ο ρόλος τους, έτσι θα μάθουν να υπάρχουν και όταν εμείς θά 'χουμε ήδη εγκαταλείψει το παιχνίδι. Και ο δικός μας ο ρόλος θα είναι να μην το βάζουμε κάτω, πάντα να είμαστε δίπλα τους και κάθε φορά που σκοντάφτουν να τους δίνουμε ένα στήριγμα για να σηκωθούνε.
Μπορεί άραγε να υπάρξει ένα διαχρονικό και υγιές "εγώ", χωρίς την επόμενη γενιά;
# posted by repeatable @ 4:53 π.μ. 
Comments:
<< Home
Τα δύο τελευταία σου κείμενα είναι μια μικρή "χαρτογραφία" της τωρινής μου κατάστασης. Είναι ωραίο να βλέπει κανείς ότι τραβούν και άλλοι τα ίδια ζόρια και καταλήγουν στις ίδιες αναθεωρήσεις. Τριάντα παρά κάτι είναι αυτά... Πώς να το κάνουμε...
# posted by 
: 1:47 π.μ.
: 1:47 π.μ.
Θά 'λεγα ότι πανω-κάτω όλοι -στα εικοσιπέντε και κάτι, στα τριάντα παρά κάτι- τα τραβούν αυτά. ΄Αλλοι το κάνουν λιγότερο συνειδητά, άλλοι περισσότερο. Άλλοι πάλι, αφήνουν τους εγωισμούς τους στην άκρη για να ασχοληθούν και λίγο με τον εαυτό τους (Αρκάς), και έτσι χάνουν όλη αυτήν τη χαρά στο πηγαιμό τους για την Ιθάκη.
Κι ας μην τα πούμε "ζόρια", ας τα πούμε απλά "σκέψεις". Βέβαια και η σκέψη ζόρι είναι, τα ζόρια σε οδηγούν σε αυτήν, ζόρικη είναι και η ίδια, αλλά άσε, αυτό μας παραπέμπει αλλού...
Δημοσίευση σχολίου
Κι ας μην τα πούμε "ζόρια", ας τα πούμε απλά "σκέψεις". Βέβαια και η σκέψη ζόρι είναι, τα ζόρια σε οδηγούν σε αυτήν, ζόρικη είναι και η ίδια, αλλά άσε, αυτό μας παραπέμπει αλλού...
<< Home
