4.1.07
Quarter-life crisis
Τελευταία με απασχολούν διάφορα πράγματα, κάτι διαφορετικό από αυτό που με απασχολούσε στα τελευταία μου posts, και μάλιστα φαίνεται πως υπάρχει κι ένα όνομα γι αυτό: Quarter-life crisis. Η αγγλική Βικιπαίδεια έχει ένα αρκετά κατατοπιστικό άρθρο.
Εν ολίγοις πρόκειται για μία κρίση, η οποία μπορεί να παρουσιαστεί μεταξύ των 21 και 29. Χαρακτηριστικά της μεταξύ άλλων είναι οι ανασφάλειες και φοβίες για το μέλλον, ανεκπλήρωτες επιθυμίες και όνειρα, δυσκολίες στο κοινωνικό περιβάλλον, προβλήματα ένταξης σε ένα πρωτόγνωρο εργασιακό περιβάλλον.
Η πρώτη μου σκέψη (αφού ανακουφίστηκα κάπως που η κατάστασή μου έχει ήδη ερευνηθεί από την επιστήμη) ήταν: "Είχαμε την εφηβία, τώρα έχουμε και την quarter-life crisis και θα ακολουθήσει και η mid-life crisis... τελικά πότε θα ζήσουμε;" Μέχρι που θυμήθηκα ότι ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. Ναι λοιπόν, οι κρίσεις είναι αυτές που μας βοηθάνε να περάσουμε από τη μία φάση στην άλλη, να γίνουμε καλύτεροι, να εξελιχθούμε.
Τι αμαρτίες να πληρώνει όμως άραγε κι αυτή η έρμη η γενιά μας; Ανασφάλειες από εδώ, δυσκολίες από κει, ανεργία παραπέρα... Μεγαλώνοντας νομίζαμε ότι θα κατακτήσουμε τον κόσμο όλο. Τώρα δεν ξέρουμε καν αν θα μπορέσουμε να αποκτήσουμε έστω κι ένα δυάρι.
Ήταν υπερβολική η αίσθηση ασφάλειας που μας δώσαν οι γονείς μας; Μακριά από πολέμους, πείνα και δυστυχίες σε μια οικονομία που μπορεί να μην ανθούσε αλλά ο καθένας είχε το κάτι τις του, χωρίς διώξεις ανθρώπων για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις... τόσα είχαν δει τα μάτια τους, ποιος τους παρεξηγεί κι αν μας δώσαν κάτι παραπάνω σε ασφάλεια; Άλλωστε που νά 'ξεραν τι θά ρθει;
# posted by repeatable @ 1:23 π.μ. 
