12.7.08
Σούπερμαν IV
Παραπλανητικός ο τιτλός, απλά έννοιωθα τη ανάγκη με τον έναν ή άλλο τρόπο να συνεχίσω την προσωπική μου τριλογία.
Έχω καιρό να ασχοληθώ με τα των μπλογκς. Σήμερα έτυχε και διάβασα στα πεταχτά 2-3. Μέταξυ αυτών και κάποια που δεν τά ξερα καν. Σα να υπάρχει ένα κλίμα της παραίτησης, του "τι έγινε ρε παιδιά, που πήγαν όλοι;", "πού θα πάει αυτή η κατάσταση;", "μόδα ήταν και πέρασε", "μείναμε λίγοι και καλοί" κτλ.
Στο παρατσάκ ήμουν να αφήσω κάποιο σχόλιο σε σχετικό ποστ, μπεεέ, τελικά όμως είπα να τα γράψω στο δικό μου:
Κάκαλα!
Χρειάζεστε οπωσδήποτε κοινό;
Πρέπει να ξέρεται ότι είστε ένας από τους πολλούς που γράφουν out there;
Θέλετε ντε και καλά να ξέρει και η περιπτερατζού σας, τί σημαίνει το να είσαι μπλόγγερ, και να δηλώνετε περίφανα "ναι, ναι, έχω κι εγώ το δικό μου μπλογκ";
Αν νοιώθεις ότι έχεις κάτι να πεις, τότε... γράψτο. Αν όχι, τότε άστο. Κι αυτοί που εξαφανήστηκαν, πιθανόν να μην είχαν πια κάτι να πουν, ίσως να μην είχαν και ποτέ. Όχι ότι όσοι μείνανε οπωσδήποτε έχουν.
Και δε νομίζω πια να πέθαναν και τελείως τα μπλογκς, όλο και κάτι που σε ενδιαφέρει θα βρείς να διαβάσεις. Και πάλι δεν ξέρω, δεν είμαι πια άπ το ντέιτ, βασικά, ποτέ δεν ήμουν.
Από κάθε μπλογκ έπαιρνα κάτι το διαφορετικό. Δεν νομίζω να ήμουν ποτέ φαν κάποιου συγκεκριμένου μπλόγγερ. Περισσότερο μου άρεζαν οι πτυχές ενός μπλόγκ. Σε μερικά ίσως να έβρισκα περισσότερες πτυχές που να μου αρέσουν. Σε άλλα πάλι τύχαινε να διαβάσω ποστ που με άγγιζε προσωπικά, αλλά ποτέ να μην επέστρεφα.
Τουλάχιστον ασχολήθηκα λίγο, είχα καιρό να το κάνω και μου άρεσε.
Παρεμπιπτόντως, ούτε κι εμένα μ' αρέσει το facebook.
# posted by repeatable @ 3:18 π.μ. 
