12.7.08
Review
Νά 'μαι λοιπόν και πάλι μετά από καιρό -ούτε καν ξέρω πόσο- ακόμη στα τριάντα-παρά-κάτι, ίσως πλέον με κάπως λιγότερες ανησυχίες από παλιά. Ή μάλλον με διαφορετικές.
Διάβαζα κάποια από τα παλιά μου ποστς και έννοιωθα μέσα μου να τα σχολιάζω. Ας το βγάλω προς τα έξω λοιπόν αυτό:
Το πρώτο
Έτσι είναι. Τη νοιώθουμε αυτή την αναγκή. Έχω την εντύπωση όμως ότι με τον καιρό τη νοιώθεις διαφορετικά, και την εκδηλώνεις διαφορετικά. Και δε γίνεσαι και ρεντίκολο. Ή τουλάχιστον δε σε ενδιαφέρει.
Φως
Αυτό το ποστ μου άρεζε πάρα πολύ. Ακόμα μου αρέσει, αν και ίσως λίγο διαφορετικά.
Και πώς τυχαίνει, σήμερα, αρκετή ώρα πριν πέτυχα το ίδιο βίντεοκλίπ για το οποίο γίνεται λόγος προς το τέλος του ποστ στο youtube: εδώ
Με τον ας-τον-πούμε-φίλος δεν υπάρχει πια επαφή. Ήταν μικρής διάρκειας η γνωριμία μας. Με είχε αγγίξει όμως πολύ τότε. Βασικά όχι αυτός, η γενικότερη κατάσταση τότε, η ψυχοσύνθεσή μου. Γενικά μου φαίνεται ότι πιο μεγάλης σημασίας είναι το τί σου προκαλεί ένας άνθρωπος, παρά ο ίδιος ο άνθρωπος σαν ον.
Blogging
Αυτήν την ανάγκη δεν τη νοιώθω πια και τόσο έντονα. Μου αρέσει ακόμα η διαδικασία, αλλά το αποτέλεσμα δε μου είναι πια τόσο σημαντικό έχω την εντύπωση.
Επίσης, δεν μπορώ να κρίνω κατά πόσο με βοήθησε το γράψιμο τότε ή και τώρα στο να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Σίγουρα έβαλε κάποιες σκέψεις μου σε τάξη. Τα υπόλοιπα θα φανούν στο επόμενο review, αν υπάρξει.
Η μηχανή του χρόνου
Έχει καιρό να με πάει αλλού η μηχανή το χρόνου και πολύ λυπάμαι γι' αυτό. Θά θελα πολύ ένα μικρό εξωτερικό ερέθισμα να με ταξιδέψει μακριά.
21 στα 22
Η εν λόγω παρέα έγινε πλέον 23 στα 24. Τους βλέπω πού και πού. Έχουν αλλάξει κι αυτοί. Προσπαθούν να δείξουν σοβαροί, να στεριώσουν.
Και τελικά ο χρόνος δεν είναι ούτε αντίπαλος ούτε σύμμαχος. Τον κύκλο του κάνει κι αυτός, όπως όλοι μας. Καλύτερα είναι πάντως να τον κάνεις φίλο, παρά εχθρό. Γιατί να τον νικήσεις δεν πρόκειται.
Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι
Εξακολουθούν να είναι μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι. Αυτοί που δεν ήθελαν να το πάρουν απόφαση, σα να το πήραν τελικά. Και προσπαθούν να βρούν τη δική τους ευτυχία. Είναι σε καλό δρόμο. Αλλά ίσως έχασαν πολλές ευκαίριες.
Επίσης διαπίστωσα ότι τελικά κι εγώ πτωχός τω πνεύματι είμαι. Βασικά όλοι είμαστε. Με άλλον τρόπο ο καθένας. Μακάριος όμως δεν αισθάνομαι. Αν ήμουν ακόμη πτωχότερος, ίσως.
Γονείς
Δεν αισθάνομαι στην κατάλληλη φάση για να σχολιάσω ουσιαστικά αυτό το κείμενο. Μου άρεζε πάρα πολύ όμως και τότε και αρκετά και τώρα.
Η επόμενη γενιά
Ωραίο το κείμενο, το ύφος του κάπως δε μου αρέσει όμως. Θα τη βοηθήσουμε την επόμενη γενιά άραγε ή θα τη χαντακώσουμε; Η προηγούμενη μάς βοήθησε ή μας χαντάκωσε; Και δε μιλάω οπωσδήποτε σε προσωπικό ή ατομικό επίπεδο.
Η σημερινή τριάντα-παρά-κάτι γενιά είναι τα παιδιά των πρώτων μεταπολεμικών γενιών. Αυτό κάπου έχει ανίκτυπο. Δεν ξέρω που, αλλά σίγουρα κάπου θα τον έχει. Το συνταξιοδοτικό και μόνο να πάρουμε... σα να μας την κάνανε εκεί τη λαδιά.
Ξεχάσαμε κάτι;
Λένε ότι όποιος μέχρι τα 30 έχει αριστερές ως κομμουνιστικές ιδεές είναι καλός άνθρωπος. Όποιος πάλι τις διατηρήσει και μετά τα 30 λένε ότι είναι κουτός, αγαθός. Τείνω να συμφωνήσω. Τα πράγματα γύρω μας αλλάζουν και οι ιδεές μας δεν μπορούν να είναι στατικές. Μένει όμως ένα "αλλά"... το οποίο δεν μπορώ να το προσδιορίσω ακόμη.
me, myself and i
Το πιστεύω ακόμη, ότι κάποιες σχέσεις, κάποιες ισσοροπίες -και μη- από τα παιδικά σου χρόνια σε στιγματίζουν και παίζουν καθοριστικό ρόλο στις μετέπειτα αποφάσεις σου και στην πορεία σου. Και το βλέπω σαν καθήκον, σαν Aufgabe, σαν task, του καθενός να ξεπεράσει τον εαυτό του σε αυτό ζήτημα. Και αυτών που πιστεύουν ότι με τον έναν ή άλλο τρόπο αδικήθηκαν από τις καταστάσεις και αυτών που πιστεύοντάς το ή μη ευνοήθηκαν.
Quarter-life crisis
Δεν είμαι σίγουρος γιατί πρέπει όλα να τα δίνουμε ένα όνομα. Όπως και νά χει... την περάσαμε εκείνη την κρίση. Αλλά τελειώνουν αυτές; Καλό είναι να μην τα ψάχνεις και πολύ αυτά, αλλά να ζεις. Ζήσε τη στιγμή, ζήσε την κρίση... ό, τι θες ζήσε, αλλά μην ξεχνάς να ζήσεις τη ζωή.
Superman
Εναρκτήριο της αγαπημένης μου προσωπικής τριλογίας. Ναι λοιπόν τελικά δεν είμαι ο σούπερμαν. Κανείς δεν είναι.
Arbeit macht frei
Σε ελευθερώνει από κάτι σε σκλαβώνει σε κάτι άλλο, σε ανεβάζει, σε καταπιέζει, σου χαμογελάει, σε χαστουκίζει, σε γεμίζει, σε αδείαζει. Και δεν υπάρχει πάντα φως στο τούνελ. Στο χέρι σου είναι. Προαπάθησε και εδώ να ισσοροπήσεις.
Superman II
Μπααά.....
Superman III
Και βέβαια θα ήθελα να είμαι, απλώς το πήρα απόφαση ότι δεν μπορώ. Πρέπει να είναι ωραία να πετάς εκεί πάνω. Και τα γυαλιά τα φοράς μόνο για καμουφλάζ...
Δύο
Muß das jetzt sein? -Ja, es muß. Καλό είναι να τα ακούμε τα ένστικτά μας. Nαι ακριβώς, τα ενστικτά μας.
Mένοντας εκτός
Ακόμη μ' αρέσει που το καλοκαίρι ο ουρανός ακόμα και στις 11 διατηρεί το μπλέ του χρώμα. Το χειμώνα πάλι που νυχτώνει νωρίτερα... όχι.
Δεν είναι η σωστή περίοδος για να πω το τι μ' αρέρει και τι όχι στη δουλειά.
Με αφήνει σχετικά αδιάφορο που δεν ανήκω ούτε εδώ, μα ούτε κι εκεί. Βασικά, πρέπει ντε και καλά να ανήκω κάπου;
Δε μ' αρέσει που μέσα μου προσπαθώ συνεχώς να κρατήσω τις ισσοροπίες. Με κουράζει.
Δε μ' αρέσει που πάντα θα έχω μία εναλακτική, ένα ανοιχτό μέτωπο. Σε δυσκολεύει αυτό να τα πάρεις απόφαση μερικά πράγματα.
Για καμία
Και αυτό δύσκολα να σχολιαστεί αυτήν την περίοδο. Γεγονός είναι ότι ούτε οι Έλληνες μα ούτε οι Γερμανοί δεν ψοφάνε να υπερασπίσουν τη πατρίδα τους με όπλο. Ευτυχώς που δεν είναι απαραίτητο κιόλας.
Πάντως δεν μείνανε πλέον και πολλοί Έλληνες στη Γερμανία Άλλωστε πιο πολύ σημασία έχει ο άνθρωπος, παρά η εθνικότητά του. Αλλά έλα ντε που τις περισσότερες φορές αυτοί που έχουν σημασία είναι οι Έλληνες...
Inkblots:
My subconscious mind is πράγματι driven most by Love. Το θέμα είναι, όταν πάψει να είναι driven by love, από τί θα είναι driven? Το φοβάμαι αυτό λίγο.
Ό, τι δε σε σκοτώνει...
Λές; Μπααά...
# posted by repeatable @ 4:16 π.μ. 
