τριάντα παρά κάτι

Πρώτα απ όλα να διευκρινίσω ότι δε μου άρεσε αυτό το τεστ και από επιστημονικής απόψεως αμφισβητώ πολύ την ορθότητά του. Σε έκανε να βλέπεις ό, τι θέλουν αυτοί και περισσότερο σε έκανε να μαντεύεις και να συμβιβάζεσαι με μία από τις απαντήσεις που σου δίνανε πάρα οτιδήποτε άλλο.

Εγώ έβλεπα ξεκάθαρα δυο πάπιες και αυτό μου έλεγε να φανταστώ ότι βλέπω μια πεταλούδα. Ιδιαίτερα με αυτή την πεταλούδα είχαν εμμονή οι τύποι. Και όταν επιτέλους την είδα πραγματικά την πεταλούδα, κανείς δε με ρώτησε γι αυτήν.

Βέβαια, κάπου θα έχουν τη βάση τους όλα αυτά, αλλά μόνο αυτό, τη βάση τους. Κατά τη γνώμη μου όμως δεν αρκεί αυτό για να επιχειρήσει κάποιος να με ψυχολογίσει. Από την άλλη ομολογώ όμως, ότι αν μου άρεζε περισσότερο το αποτέλεσμα, ίσως να μην ήμουν τόσο επικριτικός.

Όπως και να χει, βάσει του tickle λοιπόν τα ακόλουθα ισχύουν για μένα:

Your subconscious mind is driven most by Love

Your instinct to love and be loved is rooted very deeply in your subconscious and affects most of the decisions you make in life — whether you are aware of it or not.

You inspire people to experience their true feelings of love and act kindly towards others. You also value your personal relationships more than most people.

Your unique capacity to love may be greater than those around you, which means you may have more to give in relationships than your friends or romantic partners do.

Your psyche is very rich; the more you learn about it, the more you will understand who you really are.

Καλά, ιδιαίτερα το κλισέ της τελευταίας φράσης τα αναιρεί σχεδόν όλα. Οπότε καθησυχάζουμε λιγάκι.

Δεν αμφισβητώ ότι κάπου μέσα σε αυτά υπάρχει μια αλήθεια. Με ενοχλεί που το περιορίζει μόνο σε αυτό. Βάσει των προηγουμένων λοιπόν, ούτε καν να τη σκεφτόμαι την αύξηση που είχα σκοπό να ζητήσω, γιατί απ΄ ότι φαίνεται αλλού τά χω τα μυαλά μου.

Πώς τα φέρνει η τύχη καμιά φορά, είχα κάνει τις προάλλες ένα IQ test, σε αυτό το site, σε άλλη γλώσσα. Και είχα καταχαρεί με το αποτέλεσμα, αφενός επειδή ήταν αρκετά έως πολύ καλό, αφετέρου επειδή επιβεβαίωνε ένα τεστ που είχα κάνει στο παρελθόν. Βέβαια το πρόσφατο, μού κοψε κάποιους πόντους που μου χε δώσει το άλλο, αλλά πάλι ήταν αρκετά υψηλό το αποτέλεσμα.

Με βάση το IQ test του tickle λοιπόν, είμαι καλός στο να λύνω προβλήματα μαθηματικής λογικής, διασπάω πολύπλοκες ασκήσεις σε μικρότερα "εύπεπτα" κομματάκια και το μόνο που ξεπερνάει τη γρηγοράδα μου είναι η εφευρετικότητά μου. Χρήσιμα πράγματα στο επάγγελμά μου, αδιαμφησβήτητα.

Πώς να πιστέψω τώρα λοιπόν το IQ test, όταν ξέρω τι ψυχολογικά τεστ βγάζει αυτό το site; Και πάνω που το IQ test με είχε ενθαρύνει στο να τη ζητήσω την αύξηση...

Σήμερα με ρώτησαν για ποια χώρα θα έπιανα το όπλο για να την υπερασπιστώ. Για τη χώρα από την αποία κατάγομαι και στην οποία έζησα τα πρώτα 9-10 χρόνια της ζωής μου ή για τη χώρα στην οποία ζω τα τελευταία 20.
Η απάντηση δίνεται στον τίτλο. Στην αρχή δεν ήξερα αν θά 'πρεπε να λυπάμαι ή να χαίρομαι γι' αυτό. Μετά κατάλαβα πως ούτε που μ' ενδιαφέρει. Έτσι είναι, είτε χοροπηδάω από τη χαρά μου, είτε βάλω τα κλάματα.

Πολλές φορές με έχουν ρωτήσει τι αισθάνομαι περισσότερο. Έλληνας ή Γερμανός. Η απάντηση δεν ήταν πάντα η ίδια και μερικές φορές δεν ήταν καν ξεκάθαρη, ανάλογα με την ηλικία στην οποία βρισκόμουν όταν απαντούσα.
Σήμερα ξέρω, πως δεν είμαι Έλληνας γιατί δεν έχω τα ίδια βιώματα με τους Έλληνες. Δε μεγάλωσα με τους ίδιους προβληματισμούς, με τις ίδιες χαρές, με τις ίδιες ανησυχίες. Βέβαια επίσης ξέρω, πως δεν είμαι Γερμανός. Ποτέ δε θα μπορούσα να ήμουν. Γιατί μπορεί μεν να μεγάλωσα στην ίδια χώρα μ' αυτούς, ίσως να είχα κιόλας παρόμοιους προβληματισμούς, χαρές, ανησυχίες, αλλά πάντα ήμουν ξένο στοιχείο στη χώρα τους. Και αν και οι ιδιοί πολλές φορές μου δίναν την ασφάλεια και την αίσθηση ότι δε διαφέρω (άλλες πάλι, όχι), εγώ ποτέ δεν ήθελα να νοιώσω ότι ήμουν ένας από αυτούς.

Μα δεν μπορεί, με ρωτάνε, με κάποιους θα αισθάνεσαι πιο άνετα. Με ποιούς σ' αρέσει να συναναστρέφεσαι περισσότερο, με Έλληνες ή με Γερμανούς;
Η αλήθεια είναι, ότι με τους Έλληνες έχω περισσότερες φορές την ψευδαίσθηση ότι εκεί ανήκω, ότι έχουμε την ίδια νοοτροπία, ότι καταλαβαινόμαστε περισσότερο. Δεν είναι έτσι όμως. Σίγουρα έχω πολλά κοινά μαζί τους, μάλλον περισσότερα απ' ότι με τους Γερμανούς. Αλλά δεν αλλάζει και πολλά αυτό. Η αλήθεια είναι ότι πιο άνετα αισθάνομαι με τους Έλληνες της Γερμανίας. Αλλά και πάλι δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα. Άλλοι έχουν αφομοιόσει περισσότερο το ξένο στοιχείο, άλλοι λιγότερο. Άλλοι υμνούν καθημερινά την Ελλάδα και καταράσονται τη Γερμανία, άλλοι πάλι το αντίθετο. Είναι δύσκολα να κράτησεις κάποιες λογικές ισσοροπίες.

Και τι σημασία έχουν όμως όλα αυτά; Χοράνε στη σημερινή μας παγκοσμιοποιημένη κοινωνία πατριοτισμοί, εθνικισμοί και η αίσθηση ότι κάπου ανήκεις; Μάλλον όχι. Κι όμως, υπάρχουν φορές που θά θελα αυτά τα πράγματα να σήμαιναν κάτι για μένα, κι ας είμαι προϊόν αυτής της παγκοσμοιοποίησης. Έστω, να αισθανθώ κάποια χώρα περισσότερο πατρίδα από την άλλη. Πάντα όμως στη Γερμανία θα είμαι "ο Έλληνας" και στην Ελλάδα "ο Γερμανός". Τις περισσότερες φορές δε με πειράζει, μ' αρέσει κιόλας. Τις περισσότερες φορές.

Πριν κάτι μέρες ήμουν στην Ελλάδα. Με το που κατέβηκα από το αεροπλάνο, τα ένοιωσα όλα τόσο ξένα γύρω μου. Στην επιστροφή, κατεβαίνοντας στη Γερμανία, ένοιωσα το ίδιο. Και για να υπερβάλουμε και να μελοδραματοποιήσουμε και λίγο την κατάσταση... γράφοντας τα παραπάνω μού 'ρθαν στο μυαλό οι στίχοι ενός τραγουδιού: Νάις μπαλαμό.....